Welkom Gast
Inloggen | Registreren | Uitloggen
Forum Index » De dampende mens » Cannabis en Trauma
Cannabis en Trauma
Apr 03 2012, 21:27
Moderator
Posts: 14
Een beetje marihuanadamp verzacht een menselijke ramp


Als je 24 jaar bent en je na een ernstig ongeluk in een rolstoel belandt, moet je toch van goede huize komen, om weer wat van het leven te kunnen maken. Thijs is daar keihard voor aan het werk. Zijn vrouw die gelukkig net voordat hij verlamd raakte zwanger werd, is daarin zijn grote steun en toeverlaat. Het verhaal van een menselijke ramp ergens in de kop van Noord Holland.
Het is een mooie zonnige dag als ik naar ze toe fiets. Veel mensen maken een wandeling op hun vrije dag. Voor Thijs is fietsen niet meer weg gelegd en een wandeling is ook verleden tijd. Zeven maanden geleden knalde hij met zijn fiets achterop een busje, dat onverwachts op de weg stil was komen te staan. Door de klap brak zijn nek en dit resulteerde in een hoge dwarslaesie. Een groot deel van zijn lichaam functioneert niet goed meer. Doordat zijn bovenste longspieren verlamd zijn geraakt heeft hij moeten leren ademen met zijn middenrif. De revalidatie van een dergelijke ongeluk duurt normaal gesproken anderhalf jaar. Thijs heeft in tijd van 6 maanden zijn periode voltooid. Dit dankzij zijn grote inzet en motivatie. Tijdens zijn revalidatie heeft hij keihard geknokt voor zo goed mogelijk herstel van zijn lichaam. Marihuana heeft Thijs waarschijnlijk ook geholpen met een sneller herstel, omdat hij minder opgehouden werd door complicaties, zoals blaasontstekingen, die in zijn situatie nogal eens voorkomen. Vooral de spier-ontspannende werking van de wiet zorgt ervoor dat zijn blaas beter ontspant en zich daardoor beter kan legen, wat de kans op infecties vermindert. Bewegingen die je lichaam normaal doet onder invloed van je wil, gingen na het ongeluk in Thijs' lichaam een eigen leven leiden. De spasmes worden verzacht na het gebruik van wat marihuana en kan hij op die manier vrij goed hanteren. Na een joint kan hij zelfs weer wat voelen stromen in zijn benen. Omdat hij 1 liter minder over zijn longinhoud kan beschikken, gebruikt hij ook een verdamper. De lichte damp komt wat zachter aan en ontziet zijn luchtwegen. Zijn vrouw helpt hem met het vullen van het glazen wietkopje. Zelf kan hij de knop bedienen en hem aanzetten. Zijn armen kan hij nog beperkt gebruiken en zijn vingerfunctie is voor een groot deel weg. Een joint draaien lukt hem zelf nog niet, maar een aansteker kan hij met 2 handen wel bedienen. Aan zijn gezicht kun je zien dat hij het zwaar heeft gehad en nog steeds heeft. Desondanks alles gaat hij niet bij de pakken neer zitten. "Zonder zijn vrouw had hij het niet gered", zegt hij. Pas drie weken geleden zijn ze met elkaar getrouwd. Haar groeiende buik met daarin hun kind vormt het lichtpunt van de nabije toekomst van het kersverse paar. Thijs hoeft niet meer in het revalidatie-centrum te verblijven, zodat ze de laatste loodjes van de zwangerschap samen kunnen dragen. Ze zijn blij dat ze bij elkaar kunnen zijn als hun kind geboren wordt. In de woonkamer hangt boven zijn verdamper een poster aan de muur van een dolfijn met daaronder de spreuk: "Leef iedere nieuwe dag als de eerste van de rest van je leven". Hij hing er al voor het ongeluk, maar heeft nu een diepere betekenis gekregen. Voor Thijs is het een lijfspreuk die hij elke dag opnieuw weer probeert waar te maken.